می رود قافله نگاه من

تا برسد به چشم تو ای مه شامگاه من

                                     ای مه شامگاه من

                                                  مه شامگاه من

هزار حرف گفتنی دارم و دم نمی زنم

کاش خودت بخوانی از پنجره نگاه من

شب است و شب و سایه ها وجغدها خرابه ها

میان این سیاهه ها فقط تویی پناه من

وقت سفر عزیز من ساز به دست من نده

اسیر مویه می شود مخالف سه گاه من

                                              مخالف سه گاه من

اگر چه رفته ای ولی قصه عشق ماندنیست

یاد تو مانده تا ابد بر دل بیگناه من

                                        بر دل بیگناه من

                                                      دل بیگناه من

نوشته شده توسط باغ آرزوها در روز شنبه 31 شهریور ماه سال 1386 ساعت 8:34 PM

       

ماه من!

غم و اندوه، اگر هم روزی مثل باران بارید یا دل شیشه ای ات از لب پنجره عشق زمین خورد و شکست با نگاهت به خدا چتر شادی وا کن و بگو با دل خود که خدا هست، خدا هست ... او همانی ست که در تارترین لحظه شب راه نورانی امید نشانم می داد ... ماه من! غصه اگر هست بگو تا باشد معنی خوشبختی، بودن اندوه است این همه غصه و غم این همه شادی و شور چه بخواهی و چه نه! میوه یک باغند همه را با هم و با عشق بچین... ولی از یاد مبر ! پشت هر کوه بلند سبزه زاری ست پر از یاد خدا و در آن باز کسی می خواند که خدا هست خدا هست ...

نوشته شده توسط باغ آرزوها در روز شنبه 31 شهریور ماه سال 1386 ساعت 8:28 PM

       

اشک هایم را روی نامه ای عاشقانه

با قطره چکان جعل می کردم!

خاطرم آمد:

شاید دلتنگ خنده هایم باشی.

ببخش اگر این روزها...

عشق با گریستن اثبات می شود!!!

 آنگاه که نمادی از امید

در فنجان قهوه ات نمی بینی

و آن گاه که در طالع این ماهت نیز

خبری از معجزه نیست.

بدان که خداوند همه چیز را به دست خودت سپرده

تا بهترین ها را به ارمغان آوری!!!